Έχασε σχεδόν τα πάντα στη ζωή της και τώρα… παρακαλά να μην "φύγει" κι αυτό της το παιδί

Είναι πολύ βαρύς, ασήκωτος ο σταυρός που κουβαλά στη ζωή της αυτή η γυναίκα.

Τίποτα δεν χάρηκε, μια ζωή γεμάτη πόνο και δυστυχία. Έχασε σχεδόν τα πάντα και σήμερα παρακαλά να μην “φύγει” κι αυτό της το παιδί, να γίνει ένα θαύμα…

Η κυρία Μαρία Κύρου Γιώργαλλου αναφέρει στο ant1iwo:

«Γεννήθηκα στις 20/7/1954 στην Δερύνεια και έχω 5 αδέλφια. Πέρασα πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια. Όταν έγινα 32 ετών, παντρεύτηκα. Ο άντρας μου ήταν από την Σωτήρα και τον έλεγαν Ανδρέα Κύρου. Ήταν 10 χρόνια μεγαλύτερος από μένα. Ήταν πολύ καλός άνθρωπος, μορφωμένος και ευγενικός. 
Αποκτήσαμε δυο υπέροχους γιους, δυο πραγματικούς λεβέντες, τον Παναγιώτη και τον Τάσο μας. Δυστυχώς, η χαρούμενη αυτή περίοδος δεν έμελλε να κρατήσει, ήρθε ο θάνατος και τα ρήμαξε όλα… 

Πέντε χρόνια μετά τον γάμο μας, ο άντρας μου αρρώστησε από τη νόσο του Χάντινγτον ή χορεία του Χάντινγτον και πέθανε. Πρόκειται για μια νευροεκφυλιστική γενετική διαταραχή που επηρεάζει τον συντονισμό των μυών και οδηγεί σε γνωστική εξασθένιση και άνοια. Συνήθως γίνεται αισθητή στη μέση ηλικία.

Η νόσος του Χάντινγκτον είναι η πιο κοινή γενετική αιτία μη φυσιολογικών ακούσιων κινήσεων σφαδασμού που ονομάζονται χορεία. Η ασθένεια προκαλείται από μία αυτοσωμική επικρατή μετάλλαξη σε ένα από τα δύο αντίγραφα του γονιδίου Χάντινγκτον ενός ατόμου, το οποίο σημαίνει ότι κάθε παιδί πάσχοντος γονέα έχει 50% πιθανότητα να κληρονομήσει την ασθένεια.

«Γιατί ρε μάνα με γέννησες; Γιατί με έκανες ανάπηρο;»
Στις σπάνιες περιπτώσεις όπου και οι δύο γονείς έχουν μεταλλαγμένο αντίγραφο, ο κίνδυνος αυξάνεται σε 75%, και όταν ένας από τους γονείς έχει δύο μεταλλαγμένα αντίγραφα, ο κίνδυνος είναι 100% (όλα τα παιδιά θα νοσούν). Σωματικά συμπτώματα της νόσου του Χάντινγκτον μπορεί να αρχίσουν σε οποιαδήποτε ηλικία, από την παιδική ηλικία μέχρι τα γηρατειά. Συνήθως όμως, αρχίζουν μεταξύ 35 και 44 ετών. Περίπου 6% των περιπτώσεων αρχίζει πριν από την ηλικία των 21 ετών. 

Στα 16 αρρώστησε με αυτή την ασθένεια και ο Τάσος μου. Το αγόρι μου “έφυγε” για το μεγάλο ταξίδι 6 χρόνια αργότερα.

Μείναμε μόνοι με τον Παναγιώτη μου και με τίποτα δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η καταραμένη αυτή ασθένεια θα χτυπήσει και αυτόν. Αρρώστησε πριν 3 χρόνια, σε ηλικία  28 ετών. Η αλήθεια δεν το είχα καταλάβει, να είναι καλά ο φαρμακοποιός μας που από τα πρώτα συμπτώματα το κατάλαβε και αμέσως μας έκλεισε ραντεβού στο γιατρό.

Ανακαλύψτε όλες τις ανθρώπινες ιστορίες από την Χριστιάνα Διονυσίου στην εφαρμογή του ant1iwo, δωρεάν, πατώντας εδώ από την κινητή σας συσκευή

 
Δεν έχουμε κανένα παράπονο από το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής, ο γιος μου είχε όλη την φροντίδα που χρειαζόταν. Δυστυχώς όμως, πριν 9 μήνες αρρώστησα και πέρα από την κατάθλιψη, υποφέρω και από Οστεοαρθρίτιδα. Πήρα το αγόρι μου στο Κέντρο Φροντίδας και Αποκατάστασης ενηλίκων στη Σωτήρα και 2 φορές την εβδομάδα, τον φέρνω στο σπίτι μαζί μου. Δεν μπορεί να φάει μόνος του, να λουστεί και γενικά να φροντίσει τον εαυτό του. Χρειάζεται διαρκώς έναν άνθρωπο δίπλα του. Πάντα τον πάω βόλτα στο χωριό επειδή δεν θέλω να ξεχάσει το χωριό και τους συγχωριανούς του.

Χαίρεται που βλέπει κόσμο και ευτυχώς δεν νιώθει πια άσχημα που τον βλέπουν στο αναπηρικό καροτσάκι. Τώρα που αλλάζει ο καιρός, θα μπορούμε να κάνουμε περισσότερες βόλτες. Πάω σχεδόν παντού με τα πόδια γιατί δεν οδηγώ. 

Τα αδέλφια μου πήραν το δρόμο τους και δεν έχω κανένα παράπονο από εκείνους. Έχω τους γείτονες μου αλλά και μια ξαδέλφη μου που όποτε χρειαστούμε, μας πάνε στο νοσοκομείο και μας βοηθάνε πολύ. 



Η ψυχή μου αλλά και του γιου μου, είναι γεμάτη πόνο. Κάθε φορά που μου λέει: «γιατί ρε μάνα με γέννησες;  Γιατί με έκανες ανάπηρο;» του εξηγώ: «αγόρι μου δεν φταίω εγώ». Η αλήθεια δεν έχω όρεξη καν να ασχοληθώ με τον εαυτό μου και σχεδόν πάντα φοράω τα ρούχα του Τάσου μου. Στην πραγματικότητα ο μόνος λόγος που ζω είναι για να φροντίζω τον Παναγιώτη μου. Πολλές φορές σκεφτήκαμε να δώσουμε τέλος στη ζωή μας, αλλά μετά καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλο λάθος κάνουμε.

Ο Θεός σίγουρα κάνει τα δικά του σχέδια και ίσως όλα αυτά τα βάσανα, να είναι η επιταγή μας που θα εξαργυρωθεί όταν πάμε κοντά του την στιγμή που Εκείνος θα το θελήσει και όχι εμείς. Ξέρω ότι πρέπει να είμαστε δυνατοί και οι δυο μα δυστυχώς τις περισσότερες φορές λυγίζουμε… 

Το μόνο που θέλω είναι να με λυπηθεί ο Θεός και να μην αφήσει να “φύγει” και ο Παναγιώτης μου.  Μακάρι να γίνει ένα θαύμα…

Πολλές φορές μας πληγώνει και η συμπεριφορά του κόσμου, η αδιαφορία στα μάτια τους. Δεν θέλουμε χρήματα, το επίδομα μας αρκεί να πληρώνουμε όλες τις υποχρεώσεις μας. Λίγη σημασία, μια γλυκιά κουβέντα, μια επίσκεψη, λίγη αγάπη μόνο και η ζωή μας θα γίνει σίγουρα λίγο καλύτερη. Αυτό χρειάζεται κάθε άνθρωπος που ο Γολγοθάς του κρατά περισσότερο και που πολλές φορές, για ολόκληρη τη ζωή του…».   
  

Χριστιάνα Διονυσίου

Giota

14/06/2017>14:26

Δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποιος αναγνώστης που να μην συγκινηθεί βαθύτατα από την ιστορία της κ. Μαρίας και του Παναγιώτη.θα προσεύχομαι και για τους δύο και σας στέλνω θετική ενέργεια και αγάπη. Κλείνοντας θα σταθώ στο γεγονός ότι και οι δύο φέρετε το όνομα της Παναγιάς...εύχομαι να σας δίνει δύναμη στις σκοτεινές στιγμές που βαραίνουν τον νου και την καρδιά σας.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Αλεξάνδρα

16/05/2017>18:50

Που μενουν ?

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΟ

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.