«Κοιμόμασταν στην άσφαλτο, πάνω σε κούτες από χαρτί»: Η ζωή του Τάσου και της Έλενας θα μπορούσε να γίνει βιβλίο για... λίγους

Ξέρουν καλά και οι δυο ότι ο εθελοντισμός κρύβει μία διαφορετική μαγεία

Αντιμετωπίζουν τα πάντα με…

Σοβαρότητα, προσοχή και αγάπη. Είναι δυο εξαιρετικοί άνθρωποι, γεμάτοι εμπειρίες και εικόνες γεμάτες από φωτιές και θάνατο, αλλά οι ίδιοι μόνο χαρά και αισιοδοξία έμαθαν να προσφέρουν. Όταν ακόμα και η ίδια η ζωή τους κινδύνευε, εκείνοι δεν σκέφτηκαν στιγμή να τα παρατήσουν. 

Ξέρουν καλά και οι δυο ότι ο εθελοντισμός κρύβει μία διαφορετική μαγεία και μόνο αν είσαι εθελοντής, μπορείς να την νιώσεις, να τη βιώσεις. Ο εθελοντισμός είναι η ενσυνείδητη και ανιδιοτελής προσφορά στους συνανθρώπους μας και έχει ως κινητήρια δύναμη την αγάπη που πηγάζει από τη ψυχή μας. Είναι στάση ζωής.

Τους ευχαριστούμε πάνω από όλα γιατί αποτελούν για μας μια σταθερή πηγή έμπνευσης. Από αυτούς παίρνουμε κουράγιο γιατί ένα μέρος της αλλαγής που θέλουμε να φέρουμε στον κόσμο, το βλέπουμε ήδη σε αυτούς τους ανθρώπους.

«Όταν δεν ζούμε ο ένας για τον άλλον, είμαστε κιόλας νεκροί» γράφει ο Τάσος Λειβαδίτης.  

Ο Τάσος Καρσούμα και η Έλενα Ανδρέου προσφέρουν ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες τους για την ενίσχυση του έργου της Πολιτικής Άμυνας. Ο Τάσος γεννήθηκε στις 4/8/1973 στη Δερύνεια και είναι εθελοντής από το 2000. Η Έλενα γεννήθηκε στις 25/3/1981 στο Παραλίμνι και είναι εθελόντρια από το 2003.



Οι δυο φίλοι, αναφέρουν στο ant1iwo:
Τάσος: «Ξέρουμε ότι ο εθελοντισμός ξεκινά από την καρδιά του καθενός και διαχέεται στο περιβάλλον του χωρίς φραγμούς και περιορισμούς. Ο εθελοντής βάζει τον εαυτό του στη θέση του συνανθρώπου του και παίρνει προσφέροντας. Πολλοί μας χλευάζουν, μας λένε τρελούς κι ονειροπόλους. Συχνά μάλιστα μας ρωτάνε: «Γιατί θυσιάζεστε για τους άλλους είστε τρελοί;». Εμείς όμως έχουμε βρει το νόημα της ζωής, γνωρίζοντας μια αλήθεια που φωτίζει την καρδιά και τον νου, αυτήν της αγάπης για τον συνάνθρωπο.
           
Έχουμε αποκομίσει αμέτρητες εμπειρίες όλα αυτά τα χρόνια. Στιγμές και εικόνες που έμειναν χαραγμένες στη ψυχή και στο μυαλό μας.

Ανακαλύψτε όλες τις ανθρώπινες ιστορίες από την Χριστιάνα Διονυσίου στην εφαρμογή του ant1iwo, δωρεάν, πατώντας εδώ από την κινητή σας συσκευή


Έλενα: Ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσουμε το εφιαλτικό καλοκαίρι του 2007…

Όταν συνέβη μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Όλες εκείνες οι εικόνες με τη φωτιά να κατακαίει τα πάντα στο πέρασμά της καθώς και οι απελπισμένες φωνές των κατοίκων που ακόμα βουίζουν στα αυτιά μας. Η φωτιά έμοιαζε με ένα πραγματικό, τεράστιο κτήνος, λες κι είχε ψυχή γεμάτη μίσος για οτιδήποτε ζωντανό. Αυτή την αίσθηση είχαμε και προσπαθούσαμε με κάθε δυνατό τρόπο, να αντιμετωπίσουμε αυτόν τον ανελέητο εχθρό.


 
Στην Εύβοια και συγκεκριμένα στο Αλιβέρι, παλεύαμε με τη φωτιά ώρες και είχαμε δυο μέρες να φάμε. Ένας πάτερ που ήταν εκεί και έτυχε να το μάθει, στην επιστροφή μας για ξεκούραση, κάθε φορά, μάζευε από κάθε σπίτι ένα πιάτο φαί και μας τα έφερνε. Κοιμόμασταν στην άσφαλτο, πάνω σε κούτες από χαρτί, μέχρι που το έμαθε ένας  ξενοδόχος και μας φιλοξένησε όλους στο ξενοδοχείο του. 

Ήμασταν σε όλες τις μεγάλες πυρκαγιές του τόπου μας με τις χειρότερες εικόνες, εκείνης στο Κελλάκι αλλά και της τελευταίας, στη Σολέα. 

Στην έκρηξη στο Μαρί στις 11 Ιουλίου 2011…

Συνεργεία της Πολιτικής Άμυνας βρέθηκαν από τη πρώτη στιγμή και πρόσφεραν βοήθεια σε όλους τους τομείς. Από τις πιο τραυματικές εικόνες που όσα χρόνια και αν περάσουν, ποτέ δεν θα μπορέσεις να βρεις τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψεις εκείνο το θέαμα, εκείνη τη συμφορά. 



Ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσουμε εκείνη τη μυρωδιά…

Από τις κηδείες των θυμάτων της Helios, εκεί όπως και στο Μαρί, δεν καταφέραμε να κρατήσουμε τα δάκρυα μας.

Όλες εκείνες οι στιγμές με τους πρόσφυγες που φιλοξενήθηκαν στην Λάρνακα στην αίθουσα του ΓΣΖ και στις κλειστές αίθουσες γυμνασίου και λυκείου Βεργίνας καθώς και στην Κοκκινοτριμιθιά που ταΐζαμε και αγκαλιάζαμε τα πληγωμένα παιδιά και τρέχαμε να τους βρούμε ρούχα και παπούτσια.
Όλα θα μείνουν για πάντα καρφωμένα στο μυαλό και στην ψυχή μας, ακόμα και τα λόγια των δικών μας…

Τάσος: Η γυναίκα μου το 2007 όταν έπρεπε να ταξιδέψουμε για Ελλάδα μου είχε πει: «Δεν μπορώ να σου πω να μην πας, σε θέλουμε όμως πίσω, να προσέχεις»

Με την Έλενα γίναμε αμέσως φίλοι, ήταν η μόνη γυναίκα στη ομάδα, όμως κανείς μας δεν την βλέπει διαφορετικά. Ήμασταν και είμαστε σαν οικογένεια. Στην μεγάλη πυρκαγιά του 2007, η Έλενα ήταν έγκυος και δεν το ήξερε. Ευτυχώς όμως όλα πήγαν καλά. 

Έλενα: Όσο προετοιμασμένος και αν είσαι κάθε φορά, σε κάθε κατάσταση, ποτέ δεν ξέρεις πως θα ανταποκριθείς την ώρα που το βιώνεις, μα το παλεύεις και προσπαθείς πάντα να δίνεις τον καλύτερο σου εαυτό γιατί ξέρεις ότι… ο σκοπός είναι ιερός. 

Τάσος: Ευχαριστούμε τον Θεό που έχουμε δίπλα μας τις οικογένειες μας, που μας αγαπούν και μας στηρίζουν.  
Εργαζόμαστε χωρίς να ζητάμε κάποιου είδους αντάλλαγμα. Παίρνουμε ευχαρίστηση από αυτό που κάνουμε γιατί το αντάλλαγμα που λαμβάνουμε… είναι η ψυχική μας ικανοποίηση».


Στείλε μήνυμα τώρα στο ρομποτάκι του ANT1 και κάνε συζήτηση!

Χριστιάνα Διονυσίου

jack the riper

13/05/2017>14:54

anthropoi san esas einai ekseretika spanioi stis meres mas makari o theos na sas exei kala kai oloi na akolithisoume to paradeigma sas

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΟ

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.