Ο Κύπριος που… έσωσε 64 ανθρώπους και μάζευε πτώματα δυο μερόνυχτα

"Θυμάμαι πέρασαν 6 ολόκληροι μήνες να μπορέσω να δω ξανά κρέας, δεν ήθελα να το δω μπροστά μου, μου θύμιζε τον εφιάλτη…"

Είναι ένας ανθρώπος που...

Δεν κάνει πράξεις για το θεαθήναι αλλά γιατί το λέει η καρδιά του. Δίνει αγάπη και τσαλακώνει τον εαυτό του δείχνοντας τι έχει στην καρδιά και στο μυαλό του για το καλό όλων, είναι ΑΛΗΘΙΝΟΣ. 

Πολύ φιλόξενος και ευγενικός, κάνει τους πάντες να νιώθουν άνετα. Κουβαλάει τρομερές εμπειρίες που οι περισσότεροι από εμάς, ούτε να φανταστούμε δεν μπορούμε… 

Πριν γυρίσω στη Κρήτη, τα τηλεοπτικά κανάλια και πρώτα ο Αντ1, πήραν συνέντευξη από τη γυναίκα μου. Όταν επέστρεψα πήραν και από μένα. Θυμάμαι στο δρόμο που μου φώναζε ο κόσμος: «μπράβο παλικάρι μου», «μπράβο καπετάνιε μου, μας έκανες περήφανους
Ο Άριστος Κατσαντώνης γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1955 και έχασε πολύ νωρίς την μητέρα του. Η άτυχη γυναίκα, πάτησε μια μπανανόφλουδα, γλίστρησε, έπεσε, χτύπησε στο κεφάλι και πέθανε. Ήταν 44 ετών.   
Το 1974 υπερασπίστηκε την πατρίδα του και το 1977 πήγε στην Αθήνα για σπουδές. Εκεί γνώρισε και αγάπησε τη σύζυγο του, την Ιωάννα. Μια πανέμορφη Κρητικιά και μαζί μετακόμισαν στην Κρήτη, συγκεκριμένα στη Σούδα. Τέλος του ίδιου χρόνου, πιάνει δουλειά στα πλοία. Γίνεται ένας σπουδαίος ναυτικός και στη συνέχεια καπετάνιος. Δούλεψε 33 ολόκληρα χρόνια και κινδύνεψε 4 φορές να χάσει τη ζωή του: από φουρτούνες και από οπλισμένους Αφρικανούς που ανέβαιναν στο καράβι για να τους ληστέψουν. Κάθε φορά προσευχόταν στον Άγιο Νικόλαο και εκείνος πάντα τον βοηθούσε. 

Ήταν με το αλιευτικό του σκάφος 1 ναυτικό μίλι μακριά από το επιβατηγό πλοίο «MV Le Joola» τη στιγμή που ανατράπηκε στα ανοικτά των ακτών της Γκάμπια στις 26 Σεπτεμβρίου 2002. Ήταν το δεύτερο χειρότερο ναυάγιο της ιστορίας μετά από το «MV Doña Paz».



Ο κύριος Κατσαντώνης αναφέρει στο ant1iwo:
«Στη ζωή μου πέρασα δύσκολα, αμέτρητες στιγμές αγωνίας, μοναξιάς και πόνου. Φουρτούνες και φουρτούνες…  
Όπως λέει και ο εγγονός μου, κύματα στο ύψος μιας πολυκατοικίας και ο κίνδυνος να βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή. Δυστυχώς η ζωή του ναυτικού είναι πολύ δύσκολη αλλά γεμάτη αναμνήσεις και ιστορίες που δεν ακούστηκαν ποτέ.

Είχα έρθει πολλές φορές αντιμέτωπος με το θάνατο αλλά αυτό που με πόνεσε περισσότερο, που με τρόμαξε και για 6 μήνες φοβόμουν να φάω κρέας, ήταν αυτό με το ναυάγιο. Ήταν η χειρότερη εμπειρία από όλες… 
Ήταν 26 Σεπτεμβρίου του 2002. Δούλευα στο αλιευτικό σκάφος «Δημήτριος» και κοντά μας βρισκόταν το επίσης Κρητικό αλιευτικό «Αργώ». Υπήρχαν πολλά καράβια καθώς και το επιβατηγό «MV Le Joola» που άνηκε στην κυβέρνηση της Σενεγάλης και ήταν 1 περίπου ναυτικό μίλι μακριά μας. Το συγκεκριμένο πλοίο είχε 79 μέτρα μήκος και 12 μέτρα πλάτος, δύο κινητήρες και ήταν εξοπλισμένο με τον πιο σύγχρονο για την εποχή εξοπλισμό ασφαλείας που υπήρχε. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που κυκλοφόρησαν μετά την καταστροφή, το πλοίο ήταν σχεδιασμένο για να μεταφέρει 580 επιβάτες και πλήρωμα. 

Είχε ξεκινήσει από το Ζιγκανσώ με κατεύθυνση το Ντακάρ, με περίπου 2.000 ανθρώπους. Δεν έφθανε το γεγονός ότι ήταν 3 φορές υπερφορτωμένο, αλλά ο καπετάνιος προτίμησε να ακολουθήσει την πιο σύντομη διαδρομή, την απόλυτη ευθεία ανάμεσα στις δύο σενεγαλικές πόλεις. Βγήκε στα ανοικτά, αντί να κινηθεί κοντά στην ακτογραμμή. Εκεί πέτυχε φουρτούνα, με αποτέλεσμα το πλοίο να αναποδογυρίσει, μέσα σε 5 μόλις λεπτά.

Ανακαλύψτε όλες τις ανθρώπινες ιστορίες από την Χριστιάνα Διονυσίου στην εφαρμογή του ant1iwo, δωρεάν, πατώντας εδώ από την κινητή σας συσκευή

Ήταν μετά τα μεσάνυχτα και οι ελάχιστοι τυχεροί που βρίσκονταν στο κατάστρωμα έπεσαν στην θάλασσα και στη συνέχεια σκαρφάλωσαν στην κοιλιά του πλοίου, βλέποντας τους συνανθρώπους τους να πνίγονται από κάτω. Το «Le Joola» έμεινε έτσι για 12 ώρες, ωστόσο σωστικά πλοία κατέφθασαν μόλις το πρωί, λίγο πριν βουλιάξει τελικά.
Το δικό μας αλιευτικό καθώς και το «Αργώ», φτάσανε πρώτα. Από το δικό μου σκάφος, μόνο 2 άτομα μπορέσαμε να βρούμε τη δύναμη βγούμε και να βοηθήσουμε.

Ακούγαμε τις φωνές και τα κλάματα των ανθρώπων που έμειναν εγκλωβισμένοι στο εσωτερικό του πλοίου και δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Καταφέραμε και σώσαμε 64 άτομα μέχρι να έρθουν ελικόπτερα και δύτες. Έπειτα για 2 ολόκληρα μερόνυχτα μαζεύαμε πτώματα. 

Πετούσαμε τα ψάρια στη θάλασσα για να κάνουμε χώρο και βάζαμε τα πτώματα σε κιβώτια στους φούρνους καταψύξεως. Επειδή δεν χωρούσε μια σακούλα, βάζαμε 2 για κάθε πτώμα. Όταν γινόντουσαν 20, τους πηγαίναμε στο λιμάνι. Αφήναμε τα άψυχα σώματα στους ανθρώπους εκεί, στις Αρχές βασικά και επιστρέφαμε. 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα 2 μηνών νεκρά δίδυμα που πήρα αγκαλιά καθώς και όλα εκείνα τα μικρά παιδιά. Θυμάμαι είχε πολλά 15χρονα κορίτσια. 

Τόσα πολλά πτώματα μαζεμένα… και το 80% ήταν κάτω των 35 ετών.

Θυμάμαι που για να φτάσω στη γέφυρα, δίπλα στη κουπαστή, έπρεπε να περπατήσω πάνω στα πτώματα. Είχαν αρχίσει και τα πρώτα σημάδια της αποσύνδεσης, τα ανθρώπινα σώματα άρχισαν να έχουν ένα εκρού χρώμα και μια έντονη μυρωδιά. Παλεύαμε να το αντέξουμε όλοι μας…

Όταν γυρίσαμε πίσω, ειδικά συνεργεία απολύμαναν το σκάφος μας και εμείς, σοκαρισμένοι προσπαθούσαμε να ξεχάσουμε όλες εκείνες τις τρομακτικές εικόνες αλλά και τις φωνές των άτυχων ανθρώπων. Τουλάχιστον 1.863 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, αν και ο ακριβής αριθμός δεν μπορεί να προσδιοριστεί λόγω του μεγάλου αριθμού των επιβατών χωρίς εισιτήριο.

Δυστυχώς το φύλο πολλών θυμάτων δεν μπορούσε να προσδιοριστεί. Οι νεκροί αποτελούσαν επιβάτες από τουλάχιστον 11 χώρες. 

Πριν γυρίσω στη Κρήτη, τα τηλεοπτικά κανάλια και πρώτα ο Αντ1, πήραν συνέντευξη από τη γυναίκα μου. Όταν επέστρεψα πήραν και από μένα. Θυμάμαι στο δρόμο που μου φώναζε ο κόσμος: «μπράβο παλικάρι μου», «μπράβο καπετάνιε μου, μας έκανες περήφανους». 



Θυμάμαι πέρασαν 6 ολόκληροι μήνες να μπορέσω να δω ξανά κρέας, δεν ήθελα να το δω μπροστά μου, μου θύμιζε τον εφιάλτη…

Σήμερα ζω μια ήρεμη ζωή με την γυναίκα μου, τα παιδιά και τα εγγόνια μου. Στην Κύπρο ερχόμαστε πολύ συχνά για να βλέπουμε τους συγγενείς αλλά και τους παιδικούς μου φίλους. Η Κύπρος και η Κρήτη είναι για μένα ένα κομμάτι από τη ζωή και τη ψυχή μου. 

Θα ήθελα, αφού μου δίνετε η ευκαιρία, να πω ένα μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στη γυναίκα μου που για 33 ολόκληρα χρόνια, έμενε τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα μόνη της μεγαλώνοντας τόσο σωστά τα παιδιά μας, με ήθος και αξιοπρέπεια. 

Ξέρω ότι οι μεγαλύτερες ηρωίδες είναι οι γυναίκες των ναυτικών και η Ιωάννα μου, είναι μια από αυτές. Πέρασε δύσκολα καθότι ήταν και μάνα αλλά και πατέρας για τα παιδιά μας. Είμαι ευτυχισμένος που είναι δίπλα μου, το στήριγμα και η συντροφιά μου. Έχει ακούσει πολλές φορές τις ιστορίες μου και ξέρει ότι οι εικόνες που χάραξαν τη ψυχή μου, ήταν εκείνες από το ναυάγιο αλλά και από τον πόλεμο του 1974».  


Χριστιάνα Διονυσίου

LAMPSAKINOS COSTAS

18/03/2017>21:12

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝ-ΑΡΙΣΤΟ ...... ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ .. 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΟΝΤΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΟΥ ΤΟ ΕΖΗΣΑ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ (ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΕΧΑ) ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΘΛΙΒΕΙ ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΑΜΙΝΑ ΝΟΜΙΖΩ...ΤΥΧΑΙΟ???

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

antonia antoniou

14/03/2017>09:14

Είμαι πολύ περίφανη για τον αδελφό μου και εύχομαι πάντα τα καλύτερα σε αυτό και στην οικογάνεια του!!!!!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΔΗΜΉΤΡΗΣ

11/03/2017>10:15

Μπράβο αριστο άξιος

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Μαρ.ινος Κολοκούδιας

10/03/2017>23:27

Αριστος Κατσαντώνης -φίλος και συμμαθητής στο Β γυμνάσιο Αμμ/στου. Στην ίδια τάξη για δύο συνεχείς χρονιές.Μετά χαθήκαμε.Το χαιρετώ μετά από τόσα χρόνια.Χάρηκα που έμαθα νέα του.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΟ

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.