Μέσα σε 20 μέρες… η κα Κωνσταντίνου έχασε όλη της τη ζωή

Αναποδογυρίστηκε ολόκληρος ο κόσμος της

Τίποτα πια δεν ήταν ίδιο και η ψυχή της αιμορραγούσε από παντού. 

Με τα χρόνια όμως κατάλαβε ότι είναι απαραίτητο για τους γονείς που θρηνούν, να μπορούν να μιλούν και περισσότερο από όλα, να μπορούν να μιλούν ανοικτά. Έμαθε πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να ξεγελάσει το πόνο της…


Η Μαρία Κωνσταντίνου Κοντοζή αναφέρει στο ant1iwo:

«Γεννήθηκα στις 22/7/1966 στο χωριό Κοντέα. Μετά την Τουρκική Εισβολή, πήγαμε στην Αλέκτορα και τα τελευταία 18 χρόνια ζω στην Δερύνεια.

Με τον πρώτο μου σύζυγο αποκτήσαμε 2 παιδιά. Δεν είχα κανέναν να με βοηθήσει, οι γονείς μου ήταν μακριά και τα παιδιά μου, ήταν συνέχεια δίπλα μου, ακόμα και όταν δούλευα στα αμπέλια μας. 

Το μικρό ήταν κοριτσάκι και ήταν ένα πανέξυπνο παιδί. Μίλησε και περπάτησε πολύ νωρίς και όλοι την καμαρώναμε. Όταν όμως έγινε 2 ετών, αρρώστησε. 

Κάθε μέρα μου έλεγε ότι πονούσε η κοιλιά της. Πήγαμε στο γιατρό αλλά δεν βρήκε κάποιο πρόβλημα. Το μωρό μου όμως συνέχισε να παραπονιέται, πολλές φορές την έβρισκα μπροστά στο ψυγείο, προσπαθούσε να πάρει από μόνη της το Calpol για να πιει. Φανταστείτε πόσο πολύ πονούσε… 

Δεν άντεχα να τη βλέπω να υποφέρει και την πήγα στο νοσοκομείο, εκεί της έκαναν όλες τις εξετάσεις. Μας είπαν ότι είχε βρογχοπνευμονία και χρειάστηκε να νοσηλευτούμε για 18 μέρες. Μετά μας έστειλαν στο Μακάρειο, εκεί διαγνώστηκε με καρκίνο του νεφρού.  



Μετά από 20 μέρες…

Επειδή δεν είχε άλλο ασθενή στο δωμάτιο, κοιμόμουν στο διπλανό κρεβάτι. Ήταν μεσάνυχτα όταν άκουσα τα βογγητά της, τρόμαξα και αμέσως φώναξα το γιατρό. Δεν πρόλαβαν, το κοριτσάκι μου είχε ήδη “φύγει”. 

Έχω διαπιστώσει πως η κουβέντα είναι το μοναδικό φάρμακο για την ανακούφιση του πόνου

Ζούσα το απόλυτο σκοτάδι και δεν έβρισκα ανακούφιση πουθενά… 

Ήθελα τόσο πολύ να παίξω μαζί της, να τη συνοδεύσω την πρώτη μέρα στο σχολείο, να ήμουν μαζί της όταν θα έμπαινε στην εφηβεία, όταν θα έπαιρνε τους πρώτους της βαθμούς στο σχολείο…

Ήξερα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να συμφιλιωθώ ποτέ με το θάνατο του παιδιού μου, απλώς έπρεπε να βρω τη δύναμη να ζω παράλληλα με το πρόβλημά μου. 

Μετά από 5 χρόνια, απέκτησα τρίτο παιδί. Το αγοράκι μου σήμερα είναι 12 ετών και αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα. Έχει απώλεια ακοής, είναι υπερκινητικό και μικρόσωμο. Είμαστε διαρκώς στα νοσοκομεία και οι γιατροί δεν μπόρεσαν ακόμα να βρουν το σύνδρομο από το οποίο υποφέρει, το διερευνούν ακόμα… 

Πριν 4 χρόνια έχασα τη μητέρα μου από καρκίνο και πριν 4 εβδομάδες τον πατέρα μου. Το μεγάλο κενό που νιώθω μέσα μου, δεν θα φύγει ποτέ αλλά έχω διαπιστώσει πως η κουβέντα είναι το μοναδικό φάρμακο για την ανακούφιση του πόνου». 

Χριστιάνα Διονυσίου

Αντρη

04/03/2017>12:04

Ο θεός και φιλακας αγγελος σου πάντα δίπλα σου κορίτσι μου

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Χρυσο

04/03/2017>09:31

Να προσεύχεσαι και ο Θεός θα σού δώσει δύναμη νά αντέξεις .Αιώνια τίς υμνημη και ο Θεός να βοηθήσει το αγοράκι σου νά γίνει γρήγορα καλά 96700

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΟ

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.