Ο Κυριάκος είναι ένας… πραγματικός ήρωας ζωής

Δεν μπορεί να μιλήσει αλλά ούτε και να περπατήσει από τότε που ήταν 2 ετών

Πρόκειται για έναν εξαιρετικό νέο…

Έναν πραγματικό ήρωα ζωής. Καλοσυνάτος με ξεχωριστό ήθος, αξιοπρέπεια και εντιμότητα. Είναι εξωστρεφής, γεμάτος ζωντάνια και ενθουσιασμό. Έχει πόνο αλλά και τεράστια αποθέματα αγάπης, ελπίδας και αισιοδοξίας.

Εκφράζει χωρίς δισταγμό τα συναισθήματα και τους προβληματισμούς του ενώ στο χωριό, όλοι λένε ότι είναι ένας πραγματικός λεβέντης. 

Ο Κυριάκος δεν μπορεί να μιλήσει αλλά ούτε και να περπατήσει από τότε που ήταν 2 ετών. Πραγματικά αξίζει να διαβάσει κανείς την ιστορία αυτού του νέου, ενός πραγματικού ήρωα ζωής!!! 

 
Ο Κυριάκος Κρητικoύ αναφέρει στο ant1iwo:

«Γεννήθηκα στις 21/2/1989 στη Ξυλοφάγου. Ήμουν απόλυτα υγιής, περπάτησα και άρχισα να μιλώ από 13 μηνών. Λίγο πριν τα 2 μου χρόνια, άρχισαν τα προβλήματα. Βασικά η μητέρα μου παρατήρησε ότι δεν περπατούσα κανονικά αλλά στις μύτες των ποδιών μου. Έκανα μόνο μερικά βήματα και έπεφτα. Στην αρχή είχα τη δύναμη και σηκωνόμουν αλλά μετά όχι.   

Με πήγαν σε αρκετούς γιατρούς ακόμα και στην Αμερική. Εκεί έκανα 8 χειρουργικές επεμβάσεις. Όλα πήγαιναν καλά, μπορούσα να σταθώ ξανά στα πόδια μου, είχα ισορροπία. Κανείς δεν μπορούσε τότε να περιγράψει τη χαρά που υπήρχε στα πρόσωπα των γονιών μου.

Μακάρι να ήταν μόνιμο αλλά δυστυχώς…

Μετά από 3 μήνες, άρχισα πάλι να δυσκολεύομαι. Δεν είχα ισορροπία και αναγκαστικά   έπρεπε να χρησιμοποιώ την περπατούσα. Αρχίσαμε από την αρχή μέχρι που οι γιατροί διέγνωσαν ότι πάσχω από Αμυοτροφική Πλάγια Σκλήρυνση (ALS). Αυτή η πάθηση επηρεάζει τα νευρικά κύτταρα στον εγκέφαλο και στην σπονδυλική στήλη.

Ονομάστηκε και ασθένεια του “Lou Gehrig”, επειδή το 1939 ο διάσημος παίχτης του μπέϊζμπολ, Lou Gehrig είχε προσβληθεί από αυτή την ασθένεια και αναγκάστηκε να αποσυρθεί από το άθλημα.
Πριν δύο χρόνια…

Είχα ένα τροχαίο ατύχημα που ήταν και η χαριστική βολή για μένα. Δεν μπορούσα πια να κάνω ούτε εκείνα τα λίγα βήματα που έκανα και σίγουρα δεν μπορούσα ποτέ ξανά να οδηγήσω το τρίκυκλο μηχανάκι μου. Η ατυχία μου ήταν μεγάλη επειδή μετά από λίγο καιρό, είχα ακόμα ένα ατύχημα με αποτέλεσμα να σπάσω το χέρι μου. Ήταν στο γύψο 7 εβδομάδες και ούτε περιπατητήρα (ΠΙ) μπορούσα να κρατήσω. Αυτό ήταν πραγματικός θάνατος για μένα… 

Πέρασα έναν ολόκληρο χρόνο στο κρεβάτι και ένα βράδυ που δεν άντεχα άλλο, ξέσπασα σε κλάματα. Ήταν κλάματα απελπισίας και θυμού, ένιωθα ότι πνιγόμουν. Ήθελα να βγω έξω, να δω ανθρώπους, να ακούσω φωνές, να δω τον ήλιο και τον ουρανό. Ζήτησα από τους γονείς μου να μου αγοράσουν ένα ηλεκτρικό τροχοκάθισμα.
Ήταν το ωραιότερο δώρο που πήρα ποτέ στη ζωή μου… 

Ένιωθα ότι αναπνέω ξανά και γελούσα από ευτυχία. Τώρα πάω στο καφενείο του χωριού μου και μάλιστα απέκτησα πολλούς φίλους, μικρούς και μεγάλους. Κάνω βόλτες και μου αρέσει να παίζω παιχνίδια στον υπολογιστή μου. Ξέρω ότι είναι τρομερά δύσκολο για έναν άνθρωπο να δεχτεί ότι θα περάσει όλη την υπόλοιπη ζωή του κάνοντας ελάχιστα πράγματα επειδή δεν μπορεί να κάνει αυτά που πραγματικά θέλει και αγαπά. Αυτά τα λίγα όμως, μπορούν καμιά φορά, να του δώσουν αρκετές σταγόνες ευτυχίας. 

 Δεν είμαι όπως όλους τους άλλους νέους, δεν μπορώ να περπατήσω αλλά ούτε και να μιλήσω. Πρέπει πάντα να γράφω σε μια κόλλα χαρτί αλλά και να στέλνω μήνυμα στο κινητό κάθε φορά που θέλω να πω κάτι στους άλλους. Μόνο με τους γονείς μου δεν χρειάζεται επειδή είναι διαρκώς δίπλα μου και ξέρουν, μπορούν να καταλάβουν τι χρειάζομαι και τι νιώθω. Η μητέρα μου ήταν αυτή που με έμαθε να γράφω και να διαβάζω. Εξαιτίας της κατάφερα να πάω μέχρι και την Γ΄ Γυμνασίου.

Ήταν πολύ ψυχοφθόρο…
Γιατί ενώ άκουγα τις ερωτήσεις της δασκάλας και των καθηγητών μου, δεν μπορούσα να απαντήσω. Δεν ένιωσα όμως ποτέ μειονεκτικά αφού είχα την τύχη να γεννηθώ σε μία οικογένεια που ποτέ δεν με αντιμετώπισε σαν αδύναμο. 

Στη ζωή μου όμως υπάρχει και κάτι άλλο που λατρεύω και μάλιστα από τότε που ήμουν 5 ετών…

Είναι η ποδοσφαιρική μου ομάδα, η Ανόρθωση. Πάω πάντα στο γήπεδο γεμάτος χαρά και απολαμβάνω κάθε αγώνα. 

Εύχομαι μέσα από τη ψυχή μου, να βρεθεί θεραπεία για την ασθένεια μου αλλά και για όλες τις ασθένειες του κόσμου. Μακάρι να μπορέσω κάποια στιγμή να γίνω εντελώς καλά και να έχω δίπλα μου μια κοπέλα που να με αγαπά αληθινά και να με φροντίζει!!!»



Η μητέρα του Κυριάκου, κυρία Αντωνία Κρητικού, αναφέρει: 

«Ο Κυριάκος είναι ένα υπέροχο παιδί, ένα πλάσμα γεμάτο αγάπη και δύναμη. Αυτός είναι που μου δίνει κουράγιο… 
Δεν έλειψα στιγμή από το πλευρό του. Μια φορά του είπα ότι ήθελα να πάω 2 μέρες μόνο στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Τρίκαλα. Στην αρχή, μου είπε: «Όχι να μην πας. Μια μέρα αν λείψεις από κοντά μου, θα πεθάνω»

Τον καθησύχασα, του είπα ότι δεν θα πήγαινα. Ήταν πολύ στεναχωρημένος και δυο μέρες μετά μου είπε: «Μαμά θέλω να πάμε όλοι μαζί στην Ελλάδα». Έτσι και έγινε!!!  Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τη χαρά που έκανε όταν ήμασταν μέσα στο αεροπλάνο.

Δεν μπορούσα να το πιστέψω, τον έβλεπα και έκλαιγα από χαρά. Σε αυτό το ταξίδι έζησα τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου επειδή έβλεπα μια απίστευτη χαρά στο πρόσωπο του γιου μου. Τότε κατάλαβα πως δεν πρέπει να φοβόμαστε ότι θα τα ταλαιπωρήσουμε και θα τα κουράσουμε αλλά πως μόνο έτσι θα είναι χαρούμενα. Ένα ταξίδι, μια εκδρομή, μια βόλτα είναι αρκετά για να είναι ευτυχισμένα. Ο Θεός δίνει πάντα δύναμη και πάντα μας βοηθάει να βρούμε τον τρόπο να είναι καλά τα παιδιά μας.

Μακάρι να γίνει ένα μεγάλο θαύμα και να βρεθούν θεραπείες για όλες τις ασθένειες του κόσμου, να γίνει καλά και ο γιος μου».    

Χριστιάνα Διονυσίου

Petros Petrou

04/02/2017>20:35

Χίλια μπράβο σε σένα λεβέντη μου και στη μητέρα σου.ΕΙσαστε οι ήρωες της ζωής και πάλι μπράβο σας

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Mixalis trillis

03/02/2017>19:59

O kyriakos ine ena leventopedo ton agapao san pedi mou sxedon kathimerina tha vrethoume na milisoume na poume ta asteia mas ego salamineos autos anorthosiatis den mporite na fantastite ti ginete ama peksoun salamina anorthosi !!!!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΟ

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.